Roggemans aan het slotwoord

Een schooljaar afsluiten kan je op véle manieren. Het PMI kiest traditiegetrouw voor een combinatie van academische zitting, afgewisseld met een forum voor leerlingen, verfrissende viersterrenreceptie én een serieuze streep muziek.

Zo òòk eergisteren... Tòch was het ànders dan voorheen...

De uitzonderlijke avond werd ingezet met een immens en nooit gezien onweer. Als was het als tromgeroffel om iedereen wakker te schudden en aan te kondigen dat er hier wat te gebeuren stond. Natte en blote voeten, verfomfaaide feestkledij, scheefgetrokken paraplu's, aangedampte brilglazen, versnelde hartslagen vanwege slalommen tussen hagelbollen en striemende regen door, kunstmatige en in een ijltempo aangelegde vijvers onderweg én vòòr de inkomdeuren,... Het vormden de natuurlijke hindernissen om deze avond te mogen meemaken. Op déze school werd wél gewacht tot iedereen veilig aan boord was om de festiviteiten van bij het begin mee te maken. Er zijn andere openbare diensten die hier een voorbeeld aan kunnen nemen...

En ja, 't was ook de (voor)laatste van ònze directeur (want zo blijven we hem noemen)... Zijn speech zal ik hier uiteraard niet weergeven want dat zou plagiaat zijn en ik wens geen rechtszaak wegens schending van auteursrechten.

Wat me enorm opviel was het engagement waarmee leerlingen een act of een boodschap brachten. Niet enkel laatstejaars en dús de 'feestvarkens' kwamen aan bod en dankten à volonté iedereen die had bijgedragen aan het succesvol afstuderen. Moeders met roots in verre, zonnige landen werden spontaan (en buiten het scenario om) in de bloemetjes gezet omdat ze hun kinderen in onze westerse wereld en in deze school de kans gaven een diploma te halen én dus kansen op de o zo belangrijke arbeidsmarkt. Ook kansen geven om maximaal te participeren aan onze multiculturele, westerse maatschappij.

Wat me óók trof was de betrokkenheid en de erg zinvolle inbreng van leerlingen die nog wel enkele jaren voor de boeg hebben vooraleer een diploma te verdienen! Ze brachten hun (zelfgemaakt) lied van liefde of revolutie of namen een gitaar ter hand. Telkens op manieren waar je stil van wordt. Dit waren geen leerlingen die 'maar' uit het BSO komen en even wat show kwamen brengen. Nee, dit waren échte beroepsleerlingen van het PMI met hun hart op de juiste plaats, die zeer creatief zijn, een mening hebben over wat er in de wereld gebeurt en die dat willen tonen en laten horen op een erg zinvolle manier... Het was telkens heel stilletjes in de bomvolle 'PZ' als ze daar héél breekbaar, maar toch zò mooi stonden. Achter hen een dreigende, donkere, uitgehagelde en uitgebliksemde hemel. Zij trotseerden élk op hun manier die dreiging en gaven aan deze school, achterblijvers én schoolverlaters een boodschap van hoop en geloof in eigen kunnen. Dat het PMI hen dat forum geeft, zullen ze nooit vergeten (en wij ook niet). Ook al zal er soms wel eentje tussenzitten die af en toe als 'moeilijk' wordt ervaren, toch hebben ze gouden harten en zijn het 'onze' leerlingen. Het zijn allemaal ambassadeurs van onze school en het GO! Ik ben er alleszins fier op.

Van 'mijn' forum wil ik graag gebruik maken om toch een aantal namen te noemen (en ik hoop dat ik echt niemand vergeet!). Ze werden gisteren al, terecht, gehuldigd. Als ik iemand zou vergeten zijn wordt mij dat nooit vergeven, dus op hoop van enige zegen, met knikkende knieën én de blik hoopvol gericht naar mijn 'bronnen', hier een overzichtje van al die 'helden': Betty, Elisabeth, Soufiane, Isaï, Mohamed, Robin, Ani, Kelly, Beatrice, Hanae, Zoë, Kelly, Yasmine, Shana, Marjolein, Willem, Nassiya, Valerie en Steffi. Sorry als ik hun namen misschien niet correct schrijf, maar dat kan gebeuren met zoiets moeilijks. Last but not least Ilja en Patrick die 'weer' van dienst waren en alle muzieknoten op de juiste balken legden...

Eentje ben ik niet vergeten... Zeynab. De fiere, jonge vrouw die uit het verre en woelige Iran naar hier kwam met heel veel hoop, inzet, onzekerheid, toewijding, geloof in het eigen kunnen én in onze maatschappij. Ze leerde op korte tijd onze taal en was op nog kòrtere tijd 'iemand van ons', die tòch de rijke eigenheid van haar oude en wijze cultuur behield. De manier waarop ze haar ambassadeurstitel van onze school en het GO! aanhoorde én in ontvangst nam, was echt groots. Met uitgestoken hand en trotse blik, stapte ze naar de directeur die haar, zo denk ik, met open armen wou ontvangen en feliciteren, doch òòk en even fier de hand reikte.  Het was een 'stil', maar tegelijk heel rijk en ook uitbundig moment want heel de PZ applaudisseerde alsof het een prijsuitreiking van de koningin Elisabethwedstrijd betrof.

Ik zou nog wel even door willen gaan en stellen dat deze mooie eindeschooljaarstradities waar Valère de behoeder van was, de inzet van álle MVDP subliem is, leerkrachten Huishoudkunde en Muziek hun talenten extra de vrije loop laten, secretariaatsmedewerksters met een lieve lach de uren voorbereidend werk een air geven van "'t was zwaar maar we deden en doen het graag", de aanwezigen respect hadden voor hetgeen er 'vooraan' gebeurde en dus de stilte bewaarden, àlle leerkrachten blij, fier, content, opgelucht waren dat ze weer een nieuwe 'lading' jonge, waardevolle, goed opgeleide 'veulens' de wijde wereld insturen, interne leerlingenbegeleiders in zichzelf even dachten dat ze tòch een zinvolle bijdrage leverden ook al was het resultaat niet altijd wat ze hoopten, ouders die hun kinderen tóch die lang verwachte (voorlopige)eindmeet zien halen en terecht fier op ze zijn (!), en nog zoveel meer,..., maar dàt ga ik niet doen!!

Of toch wél en jà, het is een herhaling, maar opnieuw en voor de laatste (?) maal, grote dank en waardering aan Valère voor de ondersteuning en het mee in leven houden en bezielen van heel waardevolle elementen die maken dat het PMI, terecht, een school is om fier op te zijn. Het spontane applaus dat zowel hij als Stefaan kregen bij de melding van de nakende bevelsoverdracht, was veelzeggend. Het was geen beleefdssignaal van enkele getrouwen, maar een gemeende ondersteuning van àlle aanwezigen.

Genoeg nu!

Lang leve de gediplomeerden en aan iedereen die gisteren de natuurkrachten overwon en aanwezig was op deze prachtige avond! Oòk aan Greet Callens, Codi Secundair Onderwijs, die vanuit onze scholengroep de honneurs kwam waarnemen en zag dat het (weer)goed was...

Vanwege een fan van dit alles,

Ivo Roggemans